Weer Goed Nieuws

Na een week van peentjes zweten is het zover. Voor het eerst de drie maandelijkse controle. De spanning is ten top, maar ik kan er kort over zijn. De specialist is tevreden en alles wijst in de goede richting.  De klachten en pijntjes die Ine heeft horen erbij en zijn verklaarbaar.  Wat willen we nog meer.   We hebben net een heerlijke chocolade bol achter onze kiezen en ik ga jullie nu berichten. Ik zou het liever over de daken schreeuwen, maar jullie zullen het hier toch mee moeten doen.  We gaan er van uit dat dit  het laatste berichtje is. De specialist heeft vertrouwen in Ine, maar kan geen koffiedik kijken. We zijn druk bezig in een rustig tempo alles weer goed op de rit te krijgen.  Ine gaat weer een aantal uur in de week naar haar werk. We gaan er weer vanuit dat we nog heel lang van elkaar en van iedereen kunnen genieten. Jullie steun, begrip  en aandacht heeft ons veel goeds gebracht en ons op de been gehouden, iets wat we zeker  niet zullen vergeten.                                                                                                                                            Veel liefs en dikke knuffels van Ine en Ruud.

 

 

GOED NIEUWS

In maart zijn we begonnen met een moestuin. Het leven van ons is ook als een moestuin.  In het begin stond deze vol met onkruid en was er weinig waar te nemen van bloemen of groenten . We hebben er hard in gewerkt, steeds proberen om het onkruid weg te schoffelen.  Als de grond te droog was, gieters vol water sjouwen. En zie, nu in augustus een tuin vol bloemen en overheerlijke groenten.  Zo voelt ons leven ook aan, nu we een goede uitslag hebben gekregen. Het was een zware klus, maar Ine is schoon. De langzaam groeiende kanker is nog wel aanwezig, maar niet zichtbaar.  Het is net als de moestuin, we zullen alert moeten blijven dat het onkruid wegblijft.  We zijn superblij en snappen het nog niet, maar we gaan weer proberen te genieten.   Zonder jullie hulp en steun was het nooit gelukt.

 

Nummer 8

Afgelopen weken zijn zware weken geweest. Ine heeft gordelroos gekregen. In eerste instantie leek het mee te vallen.  We zijn gewoon vol goede moed richting Friesland vertrokken voor een weekje ontspanning.  De eerste dagen waren fantastisch. Eindhoven was in de ban van een hittegolf  en wij verbleven  in het koele Lemmer, waar het een graad of vijf koeler was. Maar we zijn eerder naar huis gegaan vanwege de pijnklachten. Gelukkig is het meeste leed weer geleden. Vrijdag heeft Ine de de laatste grote kuur gehad, nummer 8. Het aftellen is nu echt begonnen. Ze krijgt nog twee kuren in het ruggenmerg, welke naar verwachting voorlopig de laatste zullen zijn.  De specialist is  nog steeds tevreden.  We hebben daarom goede hoop dat de onderzoeken begin augustus ook een gunstig beeld laten zien. Het is dus weer bijna tijd voor gebak. Alhoewel  we dit nu ook al wekelijks eten.

Geen bericht is goed bericht

We blijven in rustig  vaarwater. De specialist is tevreden, bloeduitslagen zijn goed, kuren gaan gewoon door. Ine is gedeeltelijk mee op schoolreisje (personeelsdag Fontys) geweest naar de Beekse Bergen.  Gezellig tussen de beesten.  Allemaal goede zaken. Dit neemt  niet weg dat het geestelijk en lichamelijk een hele last is en blijft, want we zitten alweer 5 maanden in deze molen.  Het blijft leven met een lach en een traan.

Veluwe

We hebben de laatste week van mei op de Veluwe doorgebracht. We vonden dat we wel een weekje rust hadden verdiend. Het is  heerlijk ontspannen geweest. We hebben leuke plaatsjes aangedaan, het dolfinarium bezocht en het nodige lekkers verorberd.  Eenmaal thuis hebben we  het normale leven opgepakt.  Afgelopen vrijdag heeft Ine weer de nodige kuren gehad.  De bloeduitslagen zijn goed. Ze is al een paar keer bij het koor op de repetities geweest. Er komen steeds meer lichtpuntjes, zolang we ons maar  houden aan de drie R’s.

 

Rustig vaarwater

We beginnen ons langzaam aan weer een heel stuk prettiger te voelen.  Het is ook weer echt super hoe blij onze fans zijn  en hoeveel glazen zij op Ine en mij hebben gedronken. Aangezien we nu  in rustiger vaarwater zijn gekomen en wat minder vaak het ziekenhuis hoeven te bezoeken, hebben we ook minder te melden. Daarom zullen we wat minder frequent iets op de site zetten.  Maar we houden jullie in ieder geval wel op de hoogte.

Dikke duimen en kaarsenwalm

De kuren zijn aangeslagen, voor ons een super goed bericht.  De specialist zei dat dit  de beste uitslag kon zijn.  Er is weinig meer zichtbaar van de agressieve vorm. De vervolgkuren staan weer ingepland, om echt alles de kop in te drukken.  Nadien wordt er pas weer naar de langzaam groeiende vorm gekeken.  Ik hou het vandaag kort want Ine en ik moeten dit nu gaan verwerken en een plaatsje geven, na alle emoties van afgelopen maanden.  Dus ik zou zeggen  vanavond geen kaarsen, maar een glaasje op onze gezondheid.

Libelle

Wie kent het weekblad de Libelle niet. Ik moest hieraan denken toen ik weer een stukje wilde gaan schrijven voor de site. Ik heb het idee dat ik iedere week een column mag schrijven over het wel en wee van de familie Jacquot. Niet dat ik me een Daphne Deckers voel, maar het roept bij mij wel dat gevoel op.  En we hebben net als de Libelle een hele trouwe club van lezers en lezeressen, wat ons goed doet. Afgelopen  week heb ik echter niets bijzonders te melden, de normale verschijnselen van de eerste week na een kuur. We beginnen te snappen hoe het werkt.  Het is voor ons gevoel dus een redelijk normale week geweest, met een fijne Koningsdag en de nodige oranje tompoezen. Komende week krijgt Ine de nodige scans. De week erop wordt echt spannend, want dan krijgen we de uitslag of de chemo’s zijn aangeslagen. Dus mensen duim voor ons.

Zonnetjes

Afgelopen dagen zijn ouderwets verlopen, soms denkt Ine wel eens waarom ben ik thuis. Deze week zat het ons allemaal mee. De elektrische fiets is binnen. Ik fiets nu achter Ine aan met mijn tong op mijn schoenen. Er is een stukje vrijheid terug gekomen. Wat is onafhankelijk zijn toch fijn, wat niet wegneemt dat we reuze blij zijn met diegene, die geregeld met hun auto voor Ine  klaar staan. Vandaag groen licht voor de vierde kuur, die is vrijdag aanstaande. En tot slot staat er totaal onverwacht een bevriende kok voor de deur met een overheerlijk pastagerecht met daarin het witte goud van Brabant. En dan heb ik het nog niet eens over het zonnige weer gehad. Een week met veel zonnetjes voor ons.

Watje

Afgelopen vrijdag heeft Ine weer een kuur in haar ruggenmerg gehad. De laatste van de serie van vier. Nu gaat ze deze nog vijf  keer krijgen maar dan maandelijks. Het verliep dit keer niet vlotjes en was pijnlijk. En ik, de broeder,  kon daar niet zo goed tegen, zelfs veel slechter dan Ine. Tegen het einde van de behandeling kreeg ik het heel warm en begon te zweten en ineens was ik weg.  Ik werd wakker met mijn benen in de lucht en vier zusters die zich om mij aan het bekommeren waren.  Ik,  de steun en toeverlaat, was eronderuit gegaan.  Voordat ik hier iets tegen in kon brengen lag ik op een ziekenhuisbed en werd afgevoerd. Nu moet ik zeggen een beetje aandacht is fijn, maar dit was wel te veel van het goede.  Nadat mijn bleke kleur weer weg was en ik weer bij Ine zat, kwam tot overmaat van ramp de zuster ook nog mijn bloeddruk opmeten , want dat was haar zusterlijke plicht.  De neuroloog en zusters hadden volop plezier, zo konden ze thuis ook eens iets leuks vertellen en tot overmaat van ramp heeft Ine nog het hardste om mij moeten lachen.  Komende week een keer een week zonder ziekenhuis bezoek. Vandaag heerlijk gewandeld  bij de Malpi en genoten van een lekker drankje en een portie bitterballen bij de Venbergse molen.